1:0

Jan, de trainer coach van de F4, was er al de hele week mee bezig. Hij had de maandagse training erop afgesteld. Woensdag een wedstrijd ingelast tegen de F3 van het Gooi die met 6-2 werd gewonnen en donderdags alle supporters en vrienden van "de vrienden" benaderd. Aan de laatste groep vroeg hij zich wat minder aanmoedigend te gedragen. De spelers moesten alleen zijn opdrachten uitvoeren en verder vrijuit kunnen voetballen. Vrijdag kondigde hij aan was de enige dag waarop hij iets anders te doen had maar verder leefde hij de hele week toe naar de grote dag waarop tegen de F3 van de leukste club van het Gooi gespeeld moest worden. Ja tegen onze eigen club de F3 van Altius. En hoewel de F4 de thuisspelende club was en dus reglementair in de eigen shirts behoord te spelen accepteerde hij het verzoek om de shirts binnenste buiten te dragen. Waarmee hij zich de woede van de sponsor riskeerde en de kans op een premie mogelijk verspeelde.

Voor de voorbereiding trok hij zich met de spelers terug op de tribune van de rugbyclub en welke woorden daar gesproken zijn zal altijd een vraag blijven. Want de spelers werd een zwijgplicht opgelegd en ook contacten met de pers werden verboden. Maar dit alles heeft wel zijn uitwerking gehad. Met gegroepeerd voetbal werden de toch iets hoger op de ranglijst staande spelers van de F3 bestreden onder leiding van een werkelijk uitstekende scheidsrechter Een jonge dame die de F4 al eerder had gefloten en die werkelijk alles juist beoordeelde met als gevolg een zeer vriendschappelijke wedstrijd. Men zegt wel eens als alles goed gaat:" de scheidsrechter heeft een makkelijke dag", Maar, dat is dan altijd zijn of in dit geval haar eigen verdienste. De rust werd met o-o bereikt. Inmiddels was het zieke mental coach Guido gearriveerd. Zijn arts had hem eigenlijk volstrekte rust voorgeschreven maar wilde deze spannende wedstrijd toch niet missen. Hij beperkte zich tot het toespreken van een paar individuele spelers. Toen begon de tweede helft. We zien een duidelijke vooruitgang per wedstrijd maar nu was zelfs in de wedstrijd te zien dat men steeds beter ging spelen. Men probeerde elkaar de bal toe te spelen zoals Coach Jan aan hun gevraagd had en waren de passes soms nog wat te kort of te zacht het ging steeds beter. Totdat Mas de bal veroverde en helemaal opbracht en was het vorige week nog een paar keer gebeurd dat hij na een dergelijk lange rush geen kracht meer had voor een goed eindschot nu speelde hij de bal naar Silke die de bal aannam nog 2 passen liep met de bal onder controle........ keek en bekwaam afrondde. 1-0 Zelfs van de sportieve tegenstander klonk een applaus. De F3 liet dit niet op zich zitten en verhoogde de druk op het doel waar Dino voortreffelijke reddingen verrichtte. Thijmen gaf passes links en rechts en kwam nog twee keer tot een schot één tegen de paal en één vrije trap die in het drukbevolkte doelgebied een zeker doelpunt zou zijn geweest als niet iemand hem nog kon aanraken. Ook Lewis en grote en de kleinere Dino verzette veel werk. Kleine Dino was al de hele week door zijn vader verteld wat er van hem verwacht werd. En was blij dat hij nu eindelijk kon laten zien wat hij kan. Merijn was niet te passeren en Laurens, de eerste helft goed in het doel, maar stond later in het veld ook zijn mannetje. Jimme ging onverschrokken duels aan en coach Jan............. liep trots langs de lijn Want alles ging zoals hij had bedacht. En was hij woensdag toen we toch met 6-2 wonnen van de F3 van t'Gooi niet helemaal tevreden. Nu was hij trots op zijn jongens. Maar deze week gaat hij weer een tactiek bedenken als we tegen het bovenaanstaande Nederhorst spelen en een week later de laatste wedstrijd uit tegen Hilversum. Misschien hoopt hij wel op ijs en/of sneeuw. Maar bij winst of verlies we zullen altijd plezier blijven houden,

Opa Izaak